Środki przeznaczane na pomoc rozwojową pochodzą z budżetu państwa, dlatego Parlament, jako bezpośrednio odpowiedzialny przed społeczeństwem, powinien mieć nad nimi kontrolę pod kątem celowości i efektywności ich wydatkowania. Kluczowe dla powstania długofalowej polityki rozwojowej jest jednoznaczne ustalenie ram prawnych i instytucjonalnych, a także sformułowanie długofalowej strategii pomocy uwzględniającej potrzeby krajów Globalnego Południa.

Finansowanie pomocy pochodzi z jednej z rezerw celowych rocznego budżetu państwa, co obniża jej efektywność, utrudnia MSZ planowanie i koordynację pomocy, a przede wszystkim zmniejsza naszą wiarygodność wobec partnerów w krajach Globalnego Południa, którzy są równie ważni dla Polski, jak partnerzy krajów bogatych. Wystarczy uświadomić sobie, że współpraca Polaków w krajach Globalnego Południa trwa maksymalnie 7 miesięcy w roku, a potem wszystkie działania czekają "zamrożone" następne pół roku do uruchomienia rezerwy celowej. Mimo, że jest to tylko część naszej pomocy - tzw. pomoc dwustronna - jest to ważny element naszego aktywnego istnienia w społeczności międzynarodowej, który może być usprawniony stosunkowo szybko. Wiadomo, że w związku ze sztywnymi wytycznymi ustawy o finansach publicznych umożliwienie finansowania wieloletnich programów ze środków budżetowych stanowi problem. Jednakże przykład Czech i Słowacji pokazuje, że można poradzić sobie z tą sytuacją. Brak odpowiedniej legislacji stawia Polskę w wyjątkowo niekorzystnym świetle na tle innych państw europejskich, w tym krajów, które wstąpiły do UE wraz z Polską.

Przygotowywana przez MSZ Ustawa o pomocy zagranicznej stworzy sprawny mechanizm finansowy pomocy i zapewni prawidłową koordynację pomocy przez MSZ (obecnie pomoc dwustronna jest rozdrobniona pomiędzy wiele ministerstw, co powoduje, że wytyczone przez MSZ priorytety nie zawsze są realizowane). Dodatkowo fakt ten z pewnością będzie pozytywnie odnotowany przez naszych zagranicznych partnerów i Unię Europejską, którzy liczą, że nasze dobrowolne deklaracje czynione na forum międzynarodowym dotyczące wkładu w walkę z ubóstwem na świecie będą realizowane.

Dopiero wejście w życie Ustawy pozwoli na przyjęcie długofalowej Strategii polskiej pomocy, która jest przygotowywana przez MSZ. Brak strategii (dotychczas mamy Strategię z 2003r., która nie odpowiada na zmieniającą się sytuację na świecie, a także na nasze poczynione po 2003r. zobowiązania międzynarodowe) powoduje, że nasza pomoc jest planowana w perspektywie jednorocznej w ramach Planów Rocznych Polskiej Pomocy i utrudnione jest dochodzenie do postawionych celów (np. osiągnięcie w 2010r. i 2015r. konkretnych poziomów finansowych świadczonej pomocy).

wersja do druku autor: Elena Wasylew